ฉันห้าวๆ ห่ามๆ (แต่ก็อ่อนโยนในบางเวลา)
ฉันสันโดษ (ไม่ว่าจะคิดจะทำอะไรหรือไปไหน ก็ทำคนเดียว )
ฉันพูดมะนาวไม่มีน้ำ (บางครั้งพูดตรงไปจนทำร้ายใครบางคนโดยไม่รู้ตัว)
ฉันเป็นคนอ่อนแอ (อาจจะขัดแย้งกับนิสัยที่ห้าวๆ แต่ส่วนลึกๆแล้ว จะอ่อนไหวง่ายๆ และขี้แยที่สุด )
ฉันเอาแต่ใจ (ขี้งอน ขี้น้อยใจ นิสัยนี้แก้ไม่หายซักกะที)
...................................
รัก...ที่รอวันเลิก

เคยไหม...ที่รู้สึกว่ารักใครสักคน
รักมันก็รักแต่...มันเหมือนมีอะไรบางอย่างบอกเราว่า
เราสองคนไม่มีทางร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกันได้

มันเป็นความรักอึมครึม...ยากที่จะอธิบาย
ต่างคนต่างรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้
แต่ก็พยายามยื้อ ยื้อเวลาที่จะอยู่ด้วยกัน

มันเป็นความรู้สึกเสียดาย...เสียดายวันเวลา
เสียดายความผูกพัน...เสียดายความรัก
เสียดายทุกๆ อย่างถ้าจะต้องจากกันจริงๆ

ไม่ได้เลิกกันเพราะคนอื่น...แต่อย่างใด
และ..ไม่ได้เลิกกันเพราะมีใครใหม่ด้วย
มันคล้ายๆ ความรักมาถึงจุดอิ่มตัว
เหมือนไม่รัก...แต่ก็รัก
อยู่ต่อก็ไม่ได้...จากไปก็ยังไม่ทันตั้งตัว
หรือจะรอแค่เวลาก็ไม่รู้

ถ้าทางออกอีกทาง คือต้องอยู่ห่างกัน...สักพัก
วัดใจเลยว่าความต้องการจริงๆ คืออะไร
แล้วจุดดำที่มันค้างคาในใจล่ะจะแก้ยังไง
จะมีอะไรมาบอกได้ว่าความรู้สึกนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก

ยากเหลือเกิน...รักแบบนี้...ยากที่จะดึงกลับมา
รักนะ...แต่เราต้องเลิกกัน

Live and Learn

เมื่อวันที่ชีวิต เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน
จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียมหัวใจ
ความสุขความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่
จะยอมรับความจริงที่เจอได้แค่ไหน
เพราะชีวิตคือชีวิต เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป
มีสุขสมมีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว เกิดขึ้นได้ทุกวัน

อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด

สุขก็เตรียมไว้ ว่าความทุกข์คงตามมาอีกไม่ไกล
จะได้รับความจริงเมื่อต้องเจ็บปวดไหว

เพราะชีวิตคือชีวิต เมื่อมีเข้ามาก็มีเลิกไป
มีสุขสมมีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว เกิดขึ้นได้ทุกวัน

อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด

อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด

อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด

อยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด

................................................................
มิตรภาพคือ ความรัก ลบด้วย เซ็กซ์ และบวกด้วยเหตุผล

ส่วนความรัก คือ มิตรภาพ บวกด้วย เซ็กซ์ และลบออกด้วยเหตุผล

"ความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

และหัวใจคน

ก็ไม่ใช่ของเล่นของใคร"



เชื่อแน่ว่า..ใจของเราก็พร้อมเสมอที่จะกลับตัวกลับใจได้ทัน

กลับมา..รู้สึกกับเขาแบบธรรมดาสามัญ

กลับมา..เป็นคนเดิมที่ยังต้องใช้ชีวิตคนเดียวลำพังต่อไป

และกลับมา..เป็นคนที่ไม่ต้องอ่อนแออ่อนไหวอย่างที่กำลังเป็น T^T

ในชีวิตของคนเราน่ะ มันก็ต้องเจอสิ่งที่ดีและไม่ดี แต่เราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้. .ให้เราคิดซะว่าปัญหาทุกอย่างที่เข้ามานั้นคือบททดสอบที่สวรรค์ให้เราทำแล้วผลออกมาจะเป็นอย่างไรก็ต้องยอมรับเพราะเราได้ทำมันดีที่สุดแล้ว แต่ช่วงเวลานี้เรามีความสุขกับการได้ทำงาน ได้เรียน และได้รักใครซักคน เพราะการที่เราได้รักใครนั้นมันทำให้หัวใจเราได้มีชีวิตชีวามากขึ้นเหมือนกับว่าโลกนี้มีอะไรให้ทำให้ค้นหาอีกมากมาย อย่างที่เขาบอกความรักมักไม่มีเหตุผล

ระหว่าง "คนที่เรารัก" กับ "คนที่รักเรา" เราควรจะเลือกใครดี??
คนที่เรารัก.....คือคนที่ใช่สำหรับเรา แต่บางครั้ง.....เรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่
คนที่เรารัก.....คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี แต่แท้จริงแล้ว....เรากลับไม่รู้จักเขาเลย
คนที่เรารัก......คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้ แต่สิ่งที่เราให้.....เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป
คนที่เรารัก........คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลามีความสุข แต่เวลาเราทุกข์.....เรากลับมองหาเขาไม่เจอ
คนที่เรารัก....คือคนที่เราใส่ใจทุกเวลา แต่ที่แย่กว่าคือ.....ตลอดมาเขาไม่ได้ "รักเรา"
คนที่รักเรา.......คือคนที่เราเพียงมองผ่าน แต่เขา.......กลับมองเราอย่างใส่ใจ ดูแล
คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก แต่เขา.....กลับพยายามทำความรู้จักเรา
คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย แต่เขา.....กลับให้ในสิ่งที่ล้วนมีค่ามีความสำคัญกับเรา
คนที่รักเรา......คือคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเวลาเราสุข แต่เวลาทุกข์......เขากลับเป็นเหมือนเงาคอยเฝ้าตาม
คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่เคยนึกถึง แต่มีสิ่งหนึ่ง.....บอกให้รู้ว่า......"เขารักเรา"
ก็คือ เขาไม่เคยทำให้เราต้องเสียใจ เหมือนกับคนที่เรารัก